بعد از عمری خواستند ما را بیمه کنند رفتیم گفتند باید دو جلد کتاب چاپ کرده باشی تا بیمه ات کنیم . عطایشان را به لقایشان بخشیدم

و از خیر بیمه شدن آنهم در آخر عمری گذشتم .

کسانی که تکبر ندارند را دوست دارم . بامتکبران و افراد مغرور دوستی ندارم حتی اگر......... باشم .

با تشکر از جناب استاد شفیق که با ناراحتی جسمی و کسالتی که داشتند . تا پایان مصاحبه با جان و دل به سوالات تکراری و خسته کننده ما جواب دادند. برایشان آرزوی سلامتی و توفیق می کنیم .

شعرعصر اینترنت تقدیم به خوانندگان اینترنتی فانوس کویر

عصر اینترنت و ماهواره بشر گویا نیست

صنع قرن اتم امروز بود فردا نیست

باید آن گفت که بر گوشه ابرو نخورد

ورنه بسیار سخن لیک زبان گویا نیست

هنر دست ظریفانه قدرت به فضا

حیرت افزایی آن در خور فهم ما نیست

همه اجرام سماوی اثر قدرت اوست

سخن از خشکی خاک و تری دریا نیست

خاک ما ذره نا چیز و طبیعت چون مهر

مهر اگر نور نتابد اثری بر جا نیست

چند گویی که خدا شد غضب آلود زما

در سر پیر جهان دیده چنین سودا نیست

به گمانت که چنان شاه نشیند به سریر

هیچ یادش ز اسیران ستمگرها نیست

همه اقران زخوش آمد به رکوع و به سجود

کای خداوند به غیر از تو کسی پیدا نیست

نه بگیرندش املاک ز الطاف مزید

نه چنان برج بسازند که در دنیا نسیت

زین مقولات گذر صحبت بیهوده مدار

به سخنهای تو گوش شنوا اصلا نیست

سخن از داد شفیقا بر بیداد مگوی

داد گه بدتر بیداد، در این دنیا نسیت .

شفیق میبدی

شعر کلاسیک یا کهن فارسی به صورت کنونی قدمتی بیش از هزار و صد سال دارد. وزن این گونه شعرها عروضی است که بر پایه طول هجا هاست

تاریخچهٔ شعر کهن فارسی

بایسته روشنگری است که نخستین نمونه‌های به دست آمده از شعر در ایران، پیشینه‌شان به روزگار [[زرتشت]] پیامبر و سروده‌هایش در [[گاهان]] می‌رسد. این سروده‌ها به گویش گاهانی از از زبان [[اوستایی (زبان)|اوستایی]] است. همچنین از دوران پهلوانی ([[اشکانیان|اشکانی]]) منظومه‌هایی - مانند ''ایاتکار زریران ([[یادگار زریران]])'' و ''[[درخت آسوریک]]'' - به زبان پهلوی اشکانی در دست است. افزون براین نمونه‌هایی از شعر (ترانه‌های خسروانی) به زبان پهلوی ساسانی یافت شده‌است. سروده‌ها و اشعار [[مانوی]] به فارسی میانه (پهلوی ساسانی و اشکانی) نیز در نزد اهل فن اهمیتی به سزا دارد. لیکن اجماع علمای فن بر این است که وزن هیچکدام از این اشعار عروضی نیست بنابراین این اشعار با شعر امروزی فارسی تفاوتی بنیادین دارند.

نخستین شاعران فارسی‌سرا (مراد از فارسی در اینجا [[فارسی دری]] و در مقابل [[فارسی میانه]] است) در دربار [[یعقوب لیث صفاری]] پدیدار شدند. اگرچه نمونه‌هایی از شعر به زبان فارسی دری از پیش از این دوران وجود دارد ولی بررسی آنها شکار میسازد که در زمان سروده‌شدنشان شعر فارسی هنوز قوام نیافته‌بود چرا که گرچه زبان اشعار فارسی دری است‌، وزن آنان به طور مطلق عروضی نیست. در اینجا نمونه‌ای از اینگونه اشعار (که تعدادشان انگشت شمار است) می‌آوریم. این قطعه شعری نگاشته‌شده در [[آتشکده کرکوی]] واقع در [[سیستان]] است:

{{شعر}}

فُرخته باذا روش'     خُنیده کرشسپِ هوش

همی برست از جوش          اَنوش کن می‌‌انوش

دوست بَذآگوش             بَذآفرین نهاده گوش

همیشه نیکی کوش        که دی گذشت و دوش

'شاها خدایگانا             بآفرین شاهی

[[محمد سگزی]] و [[بسام کورد]] از نامهای چند تن از سرایندگان دربار یعقوب است.

مرحله بعدی شکل گیری و تکامل شعر کهن فارسی در [[ورارود]] (ماوراء النهر) و خراسان اتفاق افتاد. علت آن بیش از هرچیز پشتیبانی فرمانروایان ایرانی‌نژاد [[سامانی]] از زبان فارسی بود. در این روزگار شاعران بزرگی چون [[رودکی سمرقندی]]، [[شهید بلخی]] و [[دقیقی طوسی]] پدیدار شدند. [[فردوسی]]، بزرگ‌ترین حماسه‌سرای ایران، نیز اواخر این دوره را درک کرد.

خوشبختانه با روی کار آمدن [[غزنویان]] ترک نژاد از رونق شعر فارسی کاسته نشد و ایشان بویژه [[محمود غزنوی]] از پشتیبانان جدی سخنوران بودند. در این دوره شاهد برآمدن سرایندگان بزرگی چون [[فرخی سیستانی]] و [[عنصری بلخی]] هستیم.

از روزگار غزنوی به بعد بویژه از آغاز پادشاهی [[سلجوقیان]] اندک اندک جنبش سرایش شعر به زبان فارسی دری به نواحی مرکزی ایران و حتی نواحی غربی (چون [[آذربایجان]]) کشیده شد. و شعر و زبان آن تحت تأثیر گویش محلی گویندگان این خطه قرار گرفت. در این عهد شاعران بزرگی چون ناصر خسرو بلخی، قطران تبریزی، [[فخرالدین اسعد گرگانی]] و [[اسدی طوسی]] ظهور نمودند.

در سده ششم هجری شاهد پیدایش سرایندگان بزرگی چون [[عطار نیشابوری]]، [[نظامی گنجوی]]، [[خاقانی شروانی]]، [[جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی]]، [[انوری ابیوردی]]، [[ظهیر فارابی]] و دهها شاعر بزرگ دیگر هستیم.

سده هفتم هجری اوج شعر فارسی محسوب می‌شود و در آن دو شاعر بزرگ [[سعدی]] شیرازی و [[مولوی|مولانا جلال‌الدین بلخی رومی]] آسمان شعر فارسی را روشن کردند. پس از این دو بزرگوار، شعر فارسی در سراشیب و فرود افتاد و اگر چه در سده هشتم هجری با ظهور شعرایی چون [[عبید زاکانی]] و [[حافظ|حافظ شیرازی]] (که از ستارگان قدر اول شعر به شمار می‌آیند) اعتلا یافت ولی دیگر کمتر از گویندگان بزرگ نشانی می‌بینیم.

درست بیخ گوش خودمان کسانی را داریم که مصداق شعربالا  بی آنکه در دانشگاهی تحصیل کرده باشند و باخود مدرکی را یدک بکشند گوی سبقت را از این و آن ربوده اند .

متنی را که می خوانیدشرح حال زندگی شاعری شوریده ، مخلص ، مهربان و ادب دوست جناب استاد شفیق میبدی می باشد که درکتاب تحفه مور ایشان به چاپ رسیده است . 

بنام خدا

در نخستین روزهای بهار 1305 در ده آباد میبد پا به عرصه وجود گذاردم، رفته رفته از دامان مادر که سیده ای از سادات صفوی بود به آغوش پدری بی بهره از سواد که فرزند آخوند ملا عبد الوهاب بود در آمدم . خانواده کوچک ما علاوه بر من دو برادر دیگررا در بر می گرفت . در آن سالها در اثر فقر و تنگدستی به قم مهاجرت کردیم ، در آن زمان ن کودکی سه ساله بودم . دوران کودکی با سختی و دشواری زیاد می گذشت تا اینکه در هفت سالگی به جای اینکه در مکتب و مدرسه پای بگذارم به امر پدر در یک دکان پاره دوزی که در بیان وی بهترین کسب ها عنوان میشد به کار مشغول شدم. هنوز کلام درشت پدرم را که در آن روزها می گفت «بهترین کسب ها همین پاره دوزی است »در گوشم طنین انداز است . اما از این کار نفرت داشتم و جز تن دادن به این کار چاره ای نبود تا بعد از دو سال خواهش های من و کمک مادرم کارگر افتاد و توانستم از این کار روی گردان شوم .

از آن پس مرا به مغازه رویگری (سفید گری ) . به دست استاد ترش رویی سپرد که از جانب پدر اجازه داشت تا سخت ترین کارها را به من بسپارد . در ازای نیم ریال پولی که استاد رویگر به من می داد باید بامداد تا شامگاه کار میکردم ، دو شاهی از دستمزدم صرف ناهار که نان جوینی بیش نبود می شد و بقیه پول را هر شب می بایشت به پدر تحویل می دادم . سائیدن ظروف مسی با شن و ماسه و قرار دان آنهابر کوره های داغ وبوی آزار دهنده و متنفعی که از آنها بر می خواست زجر آور بود . دو سال بدین منوال گذشت تا بالاخره شبی از شب ها در نهایت افسردگی و دلمردگی به مادرم گفتم که دیگر تاب و توان این کار را ندارم و فرار را بر قرار ترجیح خواهم داد . مادر گفت کجا میخواهی بروی ، گفتم نزد پدر، گفت او تو را خواهد کشت . گفتم من از این کار به تنگ آمده ام بگذار مرا بکشد .

صبح فردا مادر نان جوینی را در سفره کرباسی پیچید و گفت برو. با پای برهنه به راه افتادم و غروب به محل کار پدرم که یکی از دهات قم بود رسیدم . پدر آن موقع به شغل مقنی گری مشغول بود . چند صباحی نیز در همراهی پدر به این شغل مشغول بودم تا اینکه پس از دو بار افتادن در چاه پدر مرا به دکان نانوایی برد و به دست شاطری سپرد که به «ابراهیم عشقی » معروف بود .شاطر ابراهیم بر استاد کارهای پیشینم یک امتیاز مهم داشت و اینکه او شاعر اهل ذوق و با احساس بود و عصرها گاهی در پای تنور اشعار خود را با صدای بلند زمزمه می کرد . برای اولین بار بود که این کلمات آهنگین و پر احساس را می شنیدم. سخت مجذوب اشعار دل انگیز شاطر ابراهیم می شدم ، گویی کلمه کلمه غزل های او بر دلم می نشست . روزی غزلی خواند و من آن را از حفظ کردم . چند روز بعد وقتی شاطر دوباره آن غزل را زمزمه میکرد یک بیت آنرا فراموش کرد بخواند ، با اینکه بسیار از او می ترسیدم به خود جرات دادم و گفتم : استاد یک خط از شعرتان را جا گذاشتید !بانگاهی سوال بر انگیز پرسید کدام بیت ؟بقیه شعر را خواندم .با تعجب پرسید همه را حفظ کرده ای ؟ گفتم آری گفت بخوان ، آهسته و شرم گینانه شروع کردم به خواندن ،گفت بلند بخوان . خواند م. از آن روز شاطر مزد مرا معین کرد .

در یازده سالگی از پدرم خواستم که اجازه دهد روزانه دو شاهی از مزدم را پس انداز کنم تا با پول آن کتاب و دفتری تهیه کرده و در اکابر شب ها درس بخوانم ولی پدرم هیچ گاه اجازه چنین کاری را به من نداد تا اینکه بالاخره دو ریالی به چنگ آوردم و کتابی خریده نزد شاطر ابراهیم ظرف مدت دو ماه خواندن را یاد گرفتم . آری تمام دوره تحصیل و علم بنده همین دو ماه بوده و بس .دیگر هیچ گاه امکان رفتن به مکتب و مدرسه برایم فراهم نشد .

در سال 1318در حالی که هنوز سیزده سال بیشتر نداشتم مادرم را از دست دام ، 28روز بعد پدرم نیز به واسطه سقوط در چاه در گذشت و بدین ترتیب من و برادرکوچکترم مجبور به مهاجرت به تهران شدیم . در سال 1320با دختر خاله خود ازدواج کردم و ثمره آن سه فرزند پسر و پنج فرزند دختر است . پس از آن با مهاجرت به یزد مدتی در ترک آباداردکان ساکن شده سپس به زادگاه خود میبد آمدم و در آنحا رحل اقامت افکندم و خلوت تنهایی و گوشه عزلت را بر هر چیز دیگری بر گزیدم . با آنکه نزدیک به هشتاد سال از عمرم می گذرد هیچ گاه دست از تلاش و کوشش بر نداشته و هرگز سر بار جامعه نبوده ونخواهم بود .

لحظه های تنهاییم و فراغت را بیشتر به مطالعه کتاب و دیدار با دوستان گاهی نیز سرودن می گذرد . این بود افسانه پر افسوس و داستان پر از اندوه زندگی من .

برای این شاعر گرانقدر  و ادب دوست میبدی سلامتی و توفیق روز افزون آرزومندیم .

منتظر  مصاحبه اختصاصی ما با استاد شفیق  میبدی باشید