شعر زیر از سروده های دوست خوبمان آقای علی  محمد فلاح مهرجردی میباشد که به مناسبت این ایام برایمان ارسال نموده اند .

 شب سیه پوش از غم هجر فلک گردان یار

حیدر صفدر که باشد بر فلک او شه سوار

از احد آمد به پیغمبر چنین حرفی که گفت

لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار

درد نهان

روحم به پرواز آمد و شد خاک پای مرتضی

دارم به لب این زمزمه هستم گدای مرتضی

در لیله القدری چنین گوید خدا هم همچنین

ای روح و جبریل امین گشته قیامت در زمین

آنکس که بوده در نهان در هر زمان و هر مکان

برلب نوای یا ربش می گوید از دردی نهان

می گوید از محبوب ما احمد که بوده یار ما

از لحظه ای که گفتمش اقراء و ربک مصطفی

گوید ز روزی پر خطر روز ریای بی ثمر

روزی که قلب مشرکان شد چون جهیمی شعله ور

من کنت مولا ای جهان شد بسته بر این آسمان

با خط جبریل امین حیدر امیر مومنان

گوید ز یاس دلبرش ان یاور غم پرورش

مست از می احساس او زهرا که بوده همسرش

تا بود پیغمبر نبوداینسان که این چرخ کبود

گیرد زدست مرتضی با یک لگد بودونبود

گوید ز ششماهه گلی از ناله های بلبلی

یک لشکر و یک شاخه گل آتش برای سنبلی

گوید ز اوضاع زمان از پتیاره مردمان

از بازوی بشکسته ای وز گریه های بی امان

گوید زچاهی خون فشان از زخم های بی نشان

یک آسمان دلواپسی از جای سیلی خصان

از گفتن یا فاطمه در نیمه شب بی واهمه

بالای قبر بی نشان گوید شدم بی فاطمه

در این سحرگاه عجیب ذکر لبش امن یجیب

از مسجد و محراب هم آید صدای یا حبیب

در سجده عشق و جنون شد روی حیدر لاله گون

از تیغ اشقی الاشقیاء افلاک باشد سر نگون

یا رب چه گویم بی سبب ذکر علی یا للعجب

تنهابگویم این سخن حیدر مدد ای وجه رب